Güne harika başladım. Boğaziçi üniversitesinin harika havasıyla ve muhteşem atmosferiyle iç içeydim. Harika bir moderatörüm ve grup arkadaşlarım vardı. Hepsini çok sevdim. Yaklaşık 100 kişinin önünde hiç teklemeden harika bir konuşma yaptım. 

Ama en güzeli forumdan sonrasıydı. Çok sevdiğim bir insanla birlikteydim. Boğaziçi üniversitesinin harika çimlerinde uzandık birlikte ve sanırım artık benim de bir erkek arkadaşım var.

Ama günün sonu berbattı. Hayatımda hiç bir maça gitmedim ben. Ve en büyük hayalim Beşiktaşımın İnönü’deki son maçına gitmekti. Ama gidemedim, şanssızlık. En azından arkadaşlarımla bir yerde izlemeye gideyim dedim. Ama sağolsun evdekiler Beşiktaştaki olayları duyunca izin vermedi ve ben evde sinir krizi geçirdim. Ağlamaktan gözlerim şişti. Sabah bile şişi inmemişti gözlerimin. 

Neyse işte, öyle. Hayatta her zaman şanssızdım ben zaten. Hiçbir istediğim olmuyor. Sanırım yukarıdaki beni duymuyor. İşte bu kadar.

İçimdeki mutluluğa engel olamıyorum. Her an dans etmek, şarkı söylemek istiyorum. Sanırım bahardan. Hep bahar olsun. Kış pis, kaka.

Ne kadar kavga etsek de ayrılamazdık ki biz. Birbirimizden uzağa gidemezdik. Hiç küs kalamazdık birbirimize. Son ders küserdik mesela; serviste yanıma gelirdi. Asla küsmemize izin vermezdi, vermezdik… Konuşmasak bile yan yana otururduk biz hep… Çünkü biz bir gün bile konuşmayınca o gün hiç iyi geçmiyor.

Beni mutlu etmek kolay. Bana bakıp sıcacık gülümse. Ellerim üşüdüğünde avuçlarının arasına al. Benimle birlikte sıcak bir kahve iç. Hiç beklemediğim zamanlarda ara beni. ‘Seviyorum’ diye mesaj at arada. Söyleme ama sürekli özle beni. Arkadaşlarına anlat ne kadar sevdiğini. Yüzüme karşı neysen ben yokken de o ol.

Üzme beni… Sakın ha, üzme. Beni mutlu etmek kolay. Zor bir şey istemem ki ben…